Ağlıyorum, uzaktaki yaşanmışlıklarıma

Zamanın acımasızlığından bahsetme bana artık, yeter.. Acımasız olmayan ne var ki… Adalet sözü kimin uydurması Canımcım… O adalet dağıtan sihirli değnek kimin elinde.. Yaşamak, ölmekten daha ağır şimdi… Zor olan sensiz nefes almaya çalışmak… İmkansız olduğunu bile bile sensiz varolduğuma inandırmaya çalışmak kendimi zor olan… “Gitme” deme sakın bana, biliyorsun gitmeliyim… “Ama” lı cümleler kurmaktan yoruldum, anla beni… Sonsuzluk diye bir şey var mı Canımcım… Yoksa onu da mı biz uydurduk diğer tüm yalanlar gibi… Daha kaç kere yalan söyleyeceğiz doğmayan günlere yeminler ederek…Daha kaç kere öleceğiz, kaç kere öldüreceğiz masumiyetimizi her gece yeniden…

İsimsiz doğuyor tüm bebekler… İsimler veriyoruz onlara… Sonra büyümelerini bekliyoruz sabırsızlıkla, çektiğimiz acıları çekmeleri için mi? Acılar denizine bir gözyaşı da onlar eklesin diye mi?... Daha dünyaya gelir gelmez kahroldukları yetmez mi?...

Bir örümcek var ve hiç bıkmadan hiç usanmadan ağ örmekte hikayelerimiz için… Umut kuşları takılıyor o ağa her gün… Diz boyu umutsuzluk oluyor meyvesi bekleyişlerin, diz boyu çamura bulanıyor şiirselliklerimiz… Düşler düş olarak kalmaya mahkum, kördüğümler çözümsüzlükte asılı şimdi… Ağlıyorum, uzaktaki yaşanmışlıklarıma… Ağlıyorum, bu da bir lüks biliyorum…

Bakma böyle karanlık olduğuma, bu ben değilim…Aydınlık yanım sensin benim… Son günlerde en içten söylediğim cümle “İYİ Kİ DOĞDUN” deyişim… Giderayak bulduğum ve kaybettiğimsin…Ve şimdi ne tezat ki erişilmezler listemdesin…

	Gönderen	Konu: Ağlıyorum, uzaktaki yaşanmışlıklarıma (Okunma Sayısı 277 defa)
0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.